De begrafenis van tante Cynthia III (en slot)

Een dienst die meer dan drie uur duurde met een niet aflatende stoet van sprekers; het uithoudingsvermogen van de aanwezigen werd nogal beproefd. Gelukkig waren er zangintermezzo’s waar iedereen vol overgave aan meedeed en die aan de uitvaart van Cynthia Mhangwani een uitbundig karakter gaven.

De begrafenis van tante Cynthia II

Het was de voorzitter van een vakbond voor werkers in de lichte muziek die in zijn redevoering de loftrompet stak over Cynthia’s onvoorwaardelijke inzet bij het werk van haar echtgenoot, een buitengewoon succesvolle muziekproducer. Dat zou zonder Cynthia wel eens heel anders hebben kunnen uitpakken; zo verzekerde de muziekman zijn gehoor. Hij was natuurlijk ook vakbondsman genoeg om zijn elegische Cynthia-vertoog te kruiden met een schets van de benarde omstandigheden waaronder muzikanten hun werk moeten doen.

De begrafenis van tante Cynthia

De zaterdag is in Zuid-Afrika de dag bij uitstek voor een begrafenis. Dat geldt ook voor Soweto waar dan drukke kruispunten door verkeerspolitie worden geblokkeerd om lijkwagens en limousines vrije doorgang te verlenen. Hun auto’s met blauwe zwaailichten en snerpende sirenes zijn overal te horen waardoor het op sommige punten lijkt alsof in Soweto de Apocalypsis is begonnen. De Chris Hani hoofdweg, die dwars door de wijk heen, ook leidt naar de immens grote Avalon begraafplaats is op zaterdagen zo goed als niet te berijden door de colonnes begrafenisgangers die dan in hun knipperlichtende auto’s alle rijbanen bezetten.

Buitenbeentje op het continent

Binnen de kortste keren stampte Truus een hospitium uit de grond waar terminale aidspatiënten in ieder geval nog op een enigszins menswaardige manier konden sterven. Aan zulke opvangmogelijkheden was groot gebrek; het rampzalige aidsbeleid van de regering onder President Thabo Mbeki liet ook niet veel anders meer over dan het de stervenden zo draaglijk mogelijk te maken. Op veel plaatsen elders ontstonden vergelijkbare  initiatieven. Zo ontwikkelde Zuid-Afrika zich sinds Mandela’s vrijlating en onder het juk van de aids-epidemie tot een deerniswekkend land dat hulp kon gebruiken; heel veel hulp.

Blanke uitersten

Op de hoek van Pretoria en Claim Street

De Lonely Planet schreef ooit over de wijk Yeoville: als een elegant verloederende buurt, zo rond 1995 was dat ook nog wel van toepassing op Hillbrow. Maar als zo’n neergang eenmaal is ingezet, blijft er van elegantie heel snel niets meer over.
Zo kwam ik op het internet een fotoblog tegen over Yeoville en Hillbrow onder de veelzeggende titel ‘Death of Johannesburg’, gepresenteerd door iemand die zich ‘real realist’ noemt.

Happy Valentine

It is two years now since I celebrated what turned out to be my last Valentine’s day with Donald. It was accompanied with a microwave and a cuddly gorilla from Clicks. To be frank with you, I had never been a fervent Valentine’s man. But with Donald there was no escape from this yearly festivity. So that’s one reason to stick to a bit of a Valentine’s mood in which to commemorate the wonderful time I have been together with the one I loved so much. I also know how many of you will still have fond memories of Donald who could celebrate as no one else, Valentine’s day or no Valentine’s day.

Lastly I want to share this day with you, wishing you lots of love and happiness and also expressing my gratitude for the tremendous support I could and still can count on from so many people who knew what a wonderful guy Donald was and how sad his untimely passing away.

Constitution Hill

Ook al begon Hillbrow zo rond 1992  volop te gisten; voor bezoekers zoals ik die er toen voor de eerste keer kennis mee maakten, was toch nog heel invoelbaar hoe het slechts enkele jaren daarvoor in deze woonwijk geweest moest zijn. Eén vierkante kilometer met comfortabele woonflats, de enige plek in Johannesburg waar hoogbouw voor huisvestingsdoeleinden werd toegepast, een swingende buurt voor de geslaagde blanken van de stad, die het in het geheel niet deerde een gevangenis als buur te hebben.

Als hazen in het knollenveld

Aan een van de grote spiegelramen van Three Sisters had je onder het genot van een kop koffie heel mooi zicht op het drukke kruispunt van Pretoria en Claim Street; een stadsgezicht dat Francien, een vriendin van mij – zo vertelde zij mij – heel erg deed denken aan Baltimore waar zij gestudeerd had. Ook tijdens andere uitjes in de stad bleef Francien zich steeds weer opnieuw verbazen over de voor haar zo frappante overeenkomsten tussen Johannesburg en andere Amerikaanse steden zoals Baltimore.

Welkom in Johannesburg

Net als ooit bij de voorbereiding van een bezoek aan de Nigeriaanse hoofdstad Lagos, werd mij ook voor de bestemming Johannesburg flink de wacht aangezegd. En net als destijds met Lagos leek het mij verstandig om alle waarschuwingen en goede raadgevingen zoveel mogelijk serieus te nemen. Maar toen ik mij eenmaal bij het Parklane Hotel in de wijk Hillbrow had ingeboekt, bekroop mij toch een zeker gevoel van opluchting.

Dit is Afrika niet

In 1992 maakte ik voor de allereerste keer kennis met Zuid-Afrika. Want toen mocht het opeens. Mandela was twee jaar eerder vrijgelaten; Zuid-Afrika was bezig om de apartheid van zich af te schudden. Om kort te gaan, er waren geen morele, of beter gezegd, politiek correcte belemmeringen meer om het tot voor kort nog zo verfoeide land te bezoeken. De eerste indrukken van die kennismaking zijn mij heel goed bijgebleven. Wat bij mij ook is gebleven: Verbazing!