Een schoonheidskoningin.

18 juli 2013 § Een reactie plaatsen

De legendarische Fela Anikulapo Kuti, 'only wearing underpants and a saxophone'.

De legendarische Fela Anikulapo Kuti, ‘only wearing underpants and a saxophone’.

Toen Nigeria dankzij de enorme opbrengsten uit de oliewinning zich Dagobert Duck waande, kon het zich ook wel een geldverslindend feestje veroorloven. Dat werd FESTAC, het ‘Second World Black and African Festival of Culture’ dat in januari 1977 in Lagos werd gehouden. Het eerste festival van die aard vond plaats in Dakar, Senegal in 1966, toen georganiseerd door de Senegalese president Leopold Sedar Senghor. FESTAC was een mega-gebeurtenis waar zo’n 70.000 gedelegeerden uit 59 landen acte de présence gaven. Ook Nina Simone was van de partij. Zij vertelde mij over de eufore stemming die het Pan-Afrikanistische festival kenmerkte. Zij zelf ervoer haar aankomst op het vliegveld van Lagos als een welhaast religieuze beleving. “De warmte die mij vanaf de landingsbaan tegemoet kwam! En dan die enorme menigte van zingende, dansende en drummende mensen die mij onder aan de vliegtuigtrap opwachtten. Ja….toen had ik dat intense gevoel”, zij zuchtte. “I’m coming home!” Vooral onder Afro-Amerikanen was het mijmeren over ‘terug naar de oorsprong van hun bestaan’, in de jaren zeventig van de vorige eeuw erg populair. Maar ook op de Zuid-Afrikaanse gedelegeerde balling, Thabo Mbeki, maakte FESTAC enorme indruk. Toen Mbeki’s biograaf Mark Gevisser hem in 2000 vroeg naar zijn indrukken die hij in 1977 in Nigeria opdeed, raakte Thabo Mbeki weer even in de ban van FESTAC en dan vooral van zijn ontmoetingen met de legendarisch geworden muzikant Fela Kuti, de anarchist die in z’n eentje een ‘Counter-Festac’ op touw had gezet uit protest tegen het naar zijn mening megalomane officiële festival. Gevisser beschrijft dan hoe Mbeki heel even wegdroomt op die herinneringen en, zijn ogen weer openend, Gevisser ziet die er bij hem op aandringt het verschil tussen Nigeria en Zuid-Afrika te omschrijven. “An openess”, antwoordt hij dan, als de essentie van Nigeria, en vervolgt: It’s an extraordinary society, an African society. It doesn’t have this big imprint of colonial oppression. It’s something else. Very different from here. You get a sense that you are now really being exposed to the real Africa, not where we come from…” Met zijn geboeidheid voor de tegendraadse oproerkraaier zoals Fela Kuti destijds door de autoriteiten werd gezien; zat Thabo Mbeki in een lastig parket. Hij moest immers als ANC-vertegenwooordiger met Obasanjo’s regering onderhandelen over Nigeria’s steun aan het ANC. Tegen die achtergrond was het dus tactisch niet zo handig om het ‘Counter-Festac’ van ‘warhoofd’ Kuti met een bezoek te vereren. Toch heeft Thabo Mbeki het wel gedaan. Dat voelde wel ongemakkelijk, vertrouwde hij Mark Gevisser jaren later toe. “Indeed when you get there, you don’t really want to be seen, because there he appears on stage, Fela, he’s only wearing underpants and his saxophone…”                                                                                                                            Festac poster

Het lijkt mij onwaarschijnlijk dat Thabo Mbeki en Tsietsi Mashinini tijdens FESTAC ook maar de minste aandrang hebben gevoeld om elkaar te ontmoeten om over hun zo haaks op elkaar staande denkbeelden over de strijd tegen de apartheid met elkaar van gedachten te wisselen. Zij waren immers elkaars gezworen tegenstanders, beiden dingend naar de gunsten van Generaal Obasanjo. Wie Tsietsi tijdens zijn verblijf in Lagos wel ontmoette was, Welma Campbell, een jonge zangeres in het achtergrondkoortje van Miriam Makeba die uiteraard ook aan FESTAC deelnam. Tsietsi en Welma zagen elkaar voor de eerste keer tijdens een lunch die Makeba had georganiseerd. Op Welma maakte Tsietsi grote indruk. Zijn welbespraaktheid, zijn zelfverzekerdheid; Welma raakte helemaal in de wolken over deze jonge man die haar verzekerde dat de Zuid-Afrikaanse jeugd het in de strijd tegen de apartheid voor het zeggen had gekregen en dat het ANC en de andere bevrijdingsbewegingen op een hopeloze manier de weg waren kwijtgeraakt. Het was tijdens die lunchbijeenkomst niet meteen liefde op het eerste gezicht maar na een telefoongesprek de volgende dag tussen beiden sloeg de vonk wel over. “I’ve met Miss Liberia! I’ve met a beauty Queen”. In ‘A Burning Hunger’ beschrijft Lynda Schuster dan hoe Tsietsi het op een vreugdedansje zet.

Getagd: , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Wat is dit?

Je leest nu Een schoonheidskoningin. voor pjvandenakker.

Meta

%d bloggers liken dit: