Een spectaculaire bruiloft.

26 juli 2013 § Een reactie plaatsen

MashininiHet smoorverliefde stel liet er geen gras over groeien. Tsietsi kreeg het van Miriam Makeba gedaan om voor hem een verlovingsring te kopen en toen hij die aan Welma’s vinger schoof, gaf die zich ook helemaal gewonnen voor zijn huwelijksaanzoek. Welma’s moeder, Emma Campbell bleek echter mordicus tegen de huwelijksplannen van haar dochter. Zij vond Welma, toen net twintig, veel te jong en bovendien leek het Emma verstandiger dat haar dochter eerst haar studie maar eens af zou maken. Zo vond de trouwlustige Tsietsi niet alleen een afwijzende schoonmoeder in spé tegenover zich. Ook van zijn kameraden kreeg hij de wind van voren. Die gaven hem te verstaan dat een revolutionair elke geloofwaardigheid verspeelde voor zoiets burgerlijks als een huwelijk. Tsietsi kwam daardoor wat je noemt tussen twee vuren te zitten; al was hij eigenzinnig en vastbesloten genoeg om zich noch door Emma en evenmin door zijn politieke vrienden in de luren te laten leggen. Hij drukte zijn voorgenomen huwelijk met Welma er gewoon door. De bruiloft vond plaats in 1979. Het werd een spectaculair feest waar Monrovia nog lang over heeft nagepraat. Met zo’n 300 feestgangers was het wat je noemt een society gebeurtenis; de verbintenis tussen een gerenommeerde Zuid-Afrikaanse vrijheidsstrijder uit de township Soweto met een telg uit de Americo-Liberiaanse elite. Het pas getrouwde stel vestigde zich in de luxueuze villa van Welma’s moeder en Tsietsi leek daarmee een tamelijk comfortabele toekomst als gezinshoofd tegemoet te gaan. In de beschrijving van Lynda Schuster, Tsietsi’s ‘werdegang’ reconstruerend, heeft hij rond die tijd zijn hand toch overspeeld. Zijn kameraden in de strijd tegen de apartheid – te voeren vanuit het buitenland – waren Tsieti’s kapsones als de onbetwiste leider van de studentenstrijders in ballingschap al een tijdje meer dan beu en wellicht is zijn huwelijk met Welma de druppel geworden die de emmer deed overlopen. Hoe het ook zij; tijdens een conferentie in Zambia’s hoofdstad, Lusaka, waar Tsietsi’s opgezette organisatie van Zuid-Afrikaanse studenten in ballingschap koos voor nieuwe leiders, werd Tsietsi – die niet aanwezig was – weggestemd. Hem werd nog wel de vertegenwoordiging van de organisatie in Liberia en Guinea toebedeeld maar dat was niet meer dan een gebaar, een doekje voor het bloeden. Tsietsi rol in de strijd was uitgespeeld; wat overbleef was toen alleen nog maar zijn aanstaande vaderschap. Welma was zwanger van haar eerste kind. Het werd Welma en Tsietsi’s eerste dochtertje dat werd vernoemd naar Tsietsi’s moeder Nomkhitha. Welma was zes maanden zwanger van Nomkhita toen een woordenwisseling die eigenlijk niks voorstelde tussen haar en Tsietsi hem razend maakte. Welma kreeg haar eerste klappen te verduren. Het werd het begin van een gewelddadige huwelijksrelatie waarin Tsietsi’s vooral onder invloed van zijn overmatig drankgebruik volstrekt onberekenbaar werd. Welma, Emma en ook Miriam Makeba hebben van alles en nog wat geprobeerd om de steeds verder uit het gareel rakende Tsietsi weer op het rechte spoor te krijgen. Maar wie zij ook raadpleegden, van een traditionele genezer tot een psychiater in Senegal; Tsietsi bleef de alcoholist met steeds meer terugkerende mishandelingen van Welma gevolgd door spijt en goede voornemens van Tsietsi om het nooit meer te doen. Het moet ergens rond 1980 zijn geweest dat aan het huwelijk tussen Tsietsi en Welma een eind kwam. Schuster geeft een huiveringwekkende beschrijving van hoe Tsietsi bij zijn zoveelste woede-uitbarsting er niet op los begint te slaan maar zijn hand in zijn broekzak steekt. “Okay”, zegt hij dan. “Ik zal je niet aanraken want ik heb () beloofd dat ik dat niet meer zal doen. Maar ik kan nog wel een hele hoop doen zonder jou aan te raken.” Tsietsi haalde een revolver tevoorschijn en legde die op de eettafel. Hij had het vuurwapen gekregen tijdens zijn militaire training in Guinea. “Vertel mij nu maar eens”, Tsietsi nam de geladen revolver weer van de tafel en vervolgde, het wapen richtend op Welma: “Zijn de geruchten die in Zuid-Afrika rondgaan waar? Werk jij voor de CIA? Is dat zo?” In afgrijzen en volslagen paniek is Welma uit het appartement – waar zij toen in Monrovia woonden – weggevlucht om er nooit meer in terug te keren.

Getagd: , , , , , , , , ,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Wat is dit?

Je leest nu Een spectaculaire bruiloft. voor pjvandenakker.

Meta

%d bloggers liken dit: