Een tumultueuze begrafenis.

9 augustus 2013 § Een reactie plaatsen

Tsietsi Mashinini kreeg wel een begrafenis. Hij overleed in 1990 in Guinea en via zijn ex-vrouw Welma Campbell die als eerste op de hoogte was van Tsietsi’s dood, werd ook zijn familie in Soweto geïnformeerd. De Zuid-Afrikaanse kranten maakten er groot nieuws van en kopten dat Tsietsi aan AIDS zou zijn bezweken. Maar toen de familie het stoffelijk overschot van hun zoon en broer bij aankomst op het vliegveld van Johannesburg voor identificatie mochten bekijken, stelden die tot hun afgrijzen vast dat het lichaam was geschonden. Zo vertoonde Tsietsi’s achterhoofd een grote gapende wond en bleek een van zijn ogen uit de kas te zijn gevallen. Vreemd genoeg zijn de geschokte ouders van Tsietsi toen niet ingegaan op het aanbod van een autopsie om op die manier meer duidelijkheid te krijgen over de precieze doodsoorzaak van hun zoon. De geconstateerde verwondingen konden immers moeilijk in verband worden gebracht met AIDS als de officieel opgegeven doodsoorzaak. Volgens Lynda Schuster waren de ouders van Tsietsi echter zo op van de zenuwen en het verdriet, dat zij nog maar één ding wilden: hun zoon zo snel mogelijk begraven zonder al de vertragende procedures van een nadoodsonderzoek. Een beslissing, schrijft Schuster dan, waar Tsietsi’s ouders later spijt van zouden krijgen. Zij maakt echter niet duidelijk waarom Tsietsi’s ouders zo overhaast te werk gingen om daar pas later spijt van te krijgen. Natuurlijk handelden zij destijds onder enorme emotionele druk maar ik kan mij ook voorstellen dat hun drang om van Tsietsi’s begrafenis snel komaf te maken ook werd gevoed door de angst dat een post mortem op hun zoon dingen aan het licht zou brengen die zijn imago mogelijk nog verder zouden kunnen beschadigen. AIDS als doodsoorzaak had immers al in vette koppen in de krant gestaan. En dat in 1990, een jaar waarin in Zuid-Afrika over de ziekte nauwelijks nog werd gefluisterd als een aandoening van de absolute schande. In de aanloop naar de begrafenisplechtigheid kreeg de Mashinini-familie ook nog te maken met opdringerige groeperingen die allemaal voor zich het recht opeisten om Tsietsi als hun held ten grave te dragen. Met name de vertegenwoordigers van de ‘Azanian People’s Organization’ (Azapo) die zich beschouwden als de erfgenamen van ‘Black Consciousness’ toonden zich daarbij nogal aggressief. Er werd een speciaal comité benoemd dat de plechtigheden in goede banen zou moeten leiden. In al dat gehakketak hield Tsietsi’s vader voet bij stuk en eiste dat alleen de familie zich met de kerkelijke plechtigheid mocht bemoeien en niemand anders. Tot in de finesses geeft Lynda Schuster een beschrijving van Tsietsi’s uitvaart die na de kerkdienst in het Jabulani Stadion veranderde in een massale politieke bijeenkomst waarin de verschillende groeperingen er in de toespraken van hun vertegenwoordigers er een verkiezingsbijeenkomst van maakten. Iedere keer als er weer een nieuwe spreker het verhoog betrad, moesten de vlag en de parafernalia van de voorgaande spreker van Tsietsi’s kist worden vervangen door die van de nieuwe spreker. Schuster beschrijft hoe Tsietsi’s familie het zich bij die lange reeks van toespraken niet kon veroorloven om enige emotie te tonen, hetzij van reserve, hetzij van instemming. De familieleden waren gereduceerd tot toeschouwers van politiek getouwtrek. Aan de groeve ontstaat, als Tsietsi’s kist is neergedaald, een complete vechtpartij tussen vakbondsleden die vlakbij een medelid begroeven en de aanhangers van de ‘Black Consciousness’. Er werden messen getrokken en vuistslagen uitgedeeld. In die uitbarsting van geweld hebben Tsietsi’s ouders en zijn broers toen een veilig heenkomen gezocht naar de gereedstaande rouwauto’s. Na de tumultueuze begrafenis zou het nog zeker tien jaar duren voordat het ANC tijdens een herdenkingplechtigheid in 2000 schoorvoetend eer betoonde aan Tsietsi Mashinini als een van de honderden jongeren die op 16 juni 1976 en in de jaren daarna hun leven offerden voor een vrij en democratisch Zuid-Afrika. Tegen die tijd had de heldenakker van het ANC aan de overkant van het pad waaraan Tsietsi was begraven, al heel aardig gestalte gekregen.

Getagd: , , , , , , , , ,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Wat is dit?

Je leest nu Een tumultueuze begrafenis. voor pjvandenakker.

Meta

%d bloggers liken dit: